<div align="justify" class="btxt"> Cukier i słodycze na nim oparte, choć znane od kilku stuleci, powszechnie dostępne stały się dopiero w XIX wieku. Dopiero w XV wieku w Wenecji dokonano pierwszej rafinacji z importowanego syropu trzcinowego. Nic więc dziwnego, że cukier był towarem rzadkim i niezwykle drogim. Stać na niego było najbogatszych. W XVII w. Kilogram cukru kosztował drożej niż dwa woły. Sprzedawano go w aptekach jako główny składnik leczniczych pastylek ziołowych. Dopiero na początku XIX w. w Konarach na terenie obecnego dolnego Śląska powstała pierwsza w Europie cukrownia wytwarzająca cukier z buraków pastewnych. Od tego czasu cena cukru zaczęła spadać, choć jeszcze nasze babki, szczególnie pochodzące ze wsi pamiętają czasy, kiedy pieniądze uzyskane ze sprzedaży jaj czy sera przeznaczano na naftę i sól. Cukier jako delikates pojawiał się jedynie w najbogatszych gospodarstwach i to zaledwie w ilości 1-2 kg na całą zimę.<br> Nic więc dziwnego, że podstawową substancją pozwalającą uzyskać słodki smak był miód. Najpopularniejszym wypiekiem z jego dodatkiem był chleb na miodzie, zwany miodownikiem, którego początki sięgają czasów rzymskich.<br> Pierniki to arystokracja słodkiego pieczywa. Na ich niezwykły smak, prócz miodu, wpływają egzotyczne przyprawy, z pieprzem na czele. Od niego właśnie wywodzi się nazwa piernik. "Pierny" oznaczał "pieprzny". Odkrycie przez Vasco da Gamę drogi morskiej do Indii spowodowało większą dostępność korzeni, a co za tym idzie, rozpowszechnienie pierników w całej Europie.<br> Tajemnicą smaku piernika jest miód. Z tego powodu cechy piernikarzy bardzo dbały o jego jakość. Aby nie używać fałszowanego miodu, przepisy cechowe zabraniały nabywania miodu od handlarzy. Piernikarze musieli kupować go w plastrach bezpośrednio w pasiekach. Z pozostałego wosku nierzadko w piernikarniach wyrabiano świece jako produkt uboczny.<br> Podobnie jak wina i miody pitne, ciasto na pierniki zyskuje na smaku dzięki leżakowaniu. Wtedy dochodzi do fermentacji miodu. Dawniej ciasto przechowywano nawet kilkanaście lat. Było ono najbardziej cenione, a zatem najdroższe i pojawiało się tylko na stole najbogatszych obok równie starego miodu pitnego.<br> Bywało, że gdy królowi rodziła się córka, zarabiano ciasto, a pierniki z niego pieczono na jej wesele. Piernikarze zarabiali także ciasto dla własnych córek po ich narodzinach z przeznaczeniem na posag.<br> Piernikarstwo, jak wiele innych rzemiosł, przechodziło z pokolenia na pokolenie.<br> Początkowo pierniki wygniatano do form rzeźbionych w drewnie, nadając im kształty dam, dworzan, huzarów, koni i serc z motywami roślinnymi. Piernik taki był popularną pamiątką z jarmarku czy z miasta. Nie było łatwo go zjeść gdyż był twardy, a ludzie dawniej szybko tracili zęby. Większa dostępność cukru i środków spulchniających uprościła proces produkcyjny, zmniejszyła cenę, a co za tym idzie, upowszechniła pierniki. Formy drewniane wyszły z użycia jako zbyt pracochłonne. Zastąpiły je metalowe wykrojniki. Niepowtarzalność i piękno nadają piernikom kolorowe lukrowe ornamenty.<br> Obecnie piernikarstwo jako zawód praktycznie nie istnieje. W Europie znane są do dziś dwa ośrodki piernikarstwa z długoletnimi tradycjami. Jednym z nich jest Norymberga, gdzie w 1530 roku zarejestrowano pierwszy cech piernikarzy. Drugi to Toruń, którego pierniki stały się przysłowiowe. Piernikarze z obu tych miast mieli zgodę na sprzedaż swoich wyrobów w całej Europie, a próby fałszerstw i podszywania się pod markę były ścigane sądownie.<br> Ciastka sprzedawane współcześnie jako pierniki zawierają często wiele ulepszaczy. Stosuje się miód sztuczny, poprawiacze smaku, barwniki i aromaty identyczne z naturalnymi. Pierniki z leżakowanego ciasta, na prawdziwym miodzie należą do rzadkości. Jednak w wielu domach wypieka się pierniczki z dawnych, rodzinnych przepisów. Są one nieodłącznym atrybutem świątecznej atmosfery. Nasze pierniki z powodzeniem mogą zastąpić domowe wypieki, na które coraz trudniej znaleźć czas.</div>
